«Κάτω από τη μάσκα μας έχουμε φωνή», διατράνωσαν χιλιάδες μαθήτριες και μαθητές στις πρόσφατες κινητοποιήσεις τους για τις επισφαλείς συνθήκες των σχολείων, μη γνωρίζοντας, ίσως ότι κρατούν το νήμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου που τραγικά επίκαιρο μας καλεί να αγωνιστούμε εκ νέου για «Ψωμί, Παιδεία, Υγεία, Ελευθερία». Αναφαίρετα δικαιώματα για όλες και όλους και όχι εμπορεύματα για τις/τους λίγες/ους.
Η φετινή επέτειος μνήμης έχει συμβολικά νοηματοδοτηθεί από όλες τις πλευρές. Για τον δημοκρατικό κόσμο, επιτακτικά επαναφέρει σαφή πολιτικά μηνύματα, πάνδημες κατακτήσεις, αποτελώντας, ταυτόχρονα, υπόδειγμα αγώνα του λαού απέναντι στον ολοκληρωτισμό, την κοινωνική αδικία, τη φίμωση των ελευθεριών την κρατική καταστολή.
Για την κυβέρνηση της νεοδεξιάς, του «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια» που εργαλειακά επανέφερε, ένα αγκάθι. Ένας πονοκέφαλος που πρέπει να ξεμπερδεύει. Και το κάνει σε δύο επίπεδα. Βάλλοντας την ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς, θέλησε να μας πείσει ότι συμμετείχαν και δεξιοί στα γεγονότα, αλλά δε μας είπε από ποια πλευρά. Αδιαμφισβήτητα, υπήρχαν Δημοκράτες στο Πολυτεχνείο, όπως και νεκροί, κάτι που με τα βδελυγμίας αμφισβητούσε ο Α. Γεωργιάδης. Και το χειρότερο, από την πρώτη στιγμή της διακυβέρνησής τους επαναφέρουν το ψυχροπολεμικό ιδεολόγημα των δύο άκρων και, με πρόταγμα το «νόμος και τάξη», ποινικοποιούν κάθε αντίδραση και λαϊκό αγώνα και διχάζουν την κοινωνία. Υπερθεματίζουν και μπροστά στον πανικό της επιτελικής αποτυχίας τους να διαχειριστούν την πανδημία αλλά και για να στιγματίσουν τις κινητοποιήσεις, κυρίως, των νέων, ολισθαίνουν στη χουντικής έμπνευσης απαγόρευση, για 4 ημέρες, όλων των συναθροίσεων άνω των 3 ατόμων. Η αντισυνταγματική αυτή απόφαση της κυβέρνησης που έγινε γνωστή μέσω του αρχηγού της Αστυνομίας προκάλεσε την άμεση και έντονη αντίδραση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων που τονίζει ότι: «Η Πολιτεία οφείλει να προστατεύσει τη δημόσια υγεία μέσα στις συνθήκες της πανδημίας, χωρίς να υπερβαίνει τα όρια του Κράτους Δικαίου»

